LIGOBLOG

Po przeczytaniu tej wiadomości odruchowo pomyślałem, że moją jedyną Ligoblogową reakcją będzie przypomnienie własnej twórczości z uwagą, że słowo „piłkarze” należy w niej zamienić na „kibice”, a słowo „ŁKS” na „dowolny klub”.

Później doszedłem jednak do wniosku, że sprawa ma wymiar głębszy. Bo rzecz chyba jednak nie tylko w tym - czy kibice powinni rządzić klubem, lecz ogólnie - ile mogą w nim mieć do powiedzenia. Przy czym nieistotne, czy mówimy o tzw. kibicach wysokiego ryzyka - OK, niech będzie, kibolach - czyli takich, dla których kibicowanie to przede wszystkim zadymy, ustawki, kosy, nabojki i nieustająca wojna z psiarnią; czy o miłujących pokój w czasie meczów chłopcach w klubowych szalikach i z gardłami zdartymi od parlamentarnych okrzyków.

Uważam, że im mniej ich wszystkich w codziennej działalności klubu - tym lepiej. Wiem, że piłkarska gospodarka nie podlega wyłącznie prawom ekonomicznym, że to biznes z duszą i że najbogatszy nie zawsze bywa najlepszy. Ale to jeszcze nie znaczy, że kibic nie ma być od kibicowania, lecz od sterowania. Przeświadczenie, że najkorzystniejsze decyzje dla klubu wydaje ten, kto najbardziej go kocha, z reguły prowadzi donikąd. Nawet klub piłkarski jest jednak firmą, która podlega żelaznym prawom kapitalizmu, nie skutkom uczuć. Tak chętnie przywoływane przez kibiców hasło: „klub to my” jest prawdziwe tylko w sferze emocjonalnej, nijak nie przekłada się na budżet i sukcesy.

Jasne, że kibice mogą wyrażać swoje zdanie, a klub powinien ich słuchać - obie strony to wszak wcale nie wrogowie. Ale nie wolno pozwalać, by wzajemne relacje przybierały formy oddolnie nakazowo-decyzyjne. Niedopuszczalne, by - jak ostatnio w Lubinie - w klubie cokolwiek stało się wyłącznie z tego powodu, że tak chcieli fani. To prosta i krótka droga, by skończyło się jak w Toruniu.

Nie jest to problem łatwy, bo prawdopodobnie nawet modelowe rozwiązanie - barcelońskie, w którym grubo ponad 100 tysięcy socios wybiera prezydenta klubu, u nas rozumiane byłoby na opak. Czyli niestety właśnie tak, że skoro jestem członkiem klubu, a prezes siedzi w swoim fotelu dzięki mnie - to i ja mam prawo chwycić za kierownicę. tymczasem według światowych standardów jest zupełnie odwrotnie - dałem swojemu wybrańcowi głos, więc później się nie wtrącam. Rządzę poprzez niego, nie zamiast niego.

Moim zdaniem to niewybaczalny błąd - dawać fanom z widowni możliwość wpływania na posunięcia klubu. Tak, jak zgubną pomyłką są wszelkie oficjalne umowy podpisywane przez niektóre kluby ze stowarzyszeniami kibiców, co na Zachodzie jest nie do pomyślenia. A później mamy takie kwiatki, jak ten sprzed bodaj dwóch lat, kiedy sympatycy jednej z drużyn ekstraklasy zatrzymali pociąg, bo przy torach stały grupki wrogich fanów, którym należało spuścić łomot. No bo jak to - przejechać obojętnie, a oni tam stoją... Wiadomo, że trzeba zaatakować. W pociągu był również prezes owego klubu - a jakże, w szaliku - który później stanowczo przekonywał mnie, że cała zadyma była winą - kto zgadnie: czyją - naturalnie policji.

Przykładów można przywołać wiele - choćby ten wiosenny z Zabrza, gdzie trening sterroryzowała banda pseudokibiców, delikatnie protegowana przez władze Górnika, lub z coraz większej liczby klubów, w których na konferencje prasowe przychodzą ponurzy panowie bez fryzur i karków, za to z ogromną ochotą wyjaśniania pewnych spraw z dziennikarzami zadającymi pytania, które im się nie podobają.

A zasada jest bardzo prosta. Chcesz tworzyć politykę klubu, bo irytują cię posunięcia władz - kup go albo wystartuj w wyborach prezesa. Chcesz mu kibicować - nie schodź z trybun.

.